De derde donderdag van november is traditiegetrouw de dag dat de Beaujolais Nouveau verkocht mag worden, gemaakt van de oogst van dat jaar. Uiteraard gemaakt van de gamay druif met een frisse, fruitige smaak en lichte body. De kwaliteit was tot een aantal jaren terug over het algemeen belabberd, maar gelukkig is daar wel verandering in gekomen (uiteraard afhankelijk van de producent). Mooi moment voor een Bojo avond met bijpassende gerechten.
Het spits werd afgebeten door Beaujolais Blanc Le Père 2022 van La famille K die onder andere wordt geïmporteerd door het sympathieke Baltazar (€14,50). Net als de meeste wijnen uit de zuidelijke Bourgogne is hier chardonnay gebruikt. De hele fermentatie heeft plaatsgevonden in houten vaten, maar gelukkig is de wijn geen houten klaas geworden. Subtiele houtaroma’s zijn wel te herkennen, maar daarnaast is er ook volop ruimte voor steenfruit, bloesem en verfijnde zuren. We dronken deze wijn bij een variant op de klassieke Hollandse garnalencocktail met een salade van witlof, rode kool en dille. Erg lekker en een goede combi.
Toen was het de beurt aan de Beaujolais Nouveau 2025 en daarvoor waren we naar Vleck gefietst voor die van Château Cambon (€17,50). Rood fruit all over the place en met meer body dan de versie van vorig jaar. We dronken dit bij tonijn tataki met gekarameliseerde ui, ingelegde komkommer en wasabi mayonaise. Het fruitige van de wijn paste perfect bij de uitgesproken smaken van dit gerecht.
Tijdens het eten van bovenstaand gerecht stapten vervolgens de S en N broers van Domaine Lapierre in de ring. Voor mij nog steeds het ultieme voorbeeld van hoe Beaujolais hoort te smaken. Begin 2021 heb ik in een blog al uitgebreid aandacht besteed aan dit domein en het verschil tussen de S en N wijnen. S staat voor Sulfiet (wat in het geval van Lapierre trouwens een minieme hoeveelheid betekent), en N voor Non Sulfiet. Toen proefden we wijnen uit 2019 (met de N als winnaar), en nu uit 2022, dus een aantal jaren ouder. De N komt van De Smaakimporteur (alweer een tijd geleden gekocht voor rond de €25), en de S hebben we ter plekke gekocht in Villié-Morgon voor een paar euro minder. En welke was deze keer de winnaar? Wederom de N wijn! Ook nu weer spoten de sappige aroma’s eruit, en de wijn bleek wederom vol energie en leven te zitten. De S wijn smaakte ook prima, maar was vlakker en stroever.
Kortom: mooie wijnen en heerlijke wijn-spijs combinaties. De Beaujolais blijft toch een boeiend gebied met uitstekende wijnen van inventieve producenten. Nog steeds een tikkeltje onderschat in ons land, dus ik hoop dat ik door deze blog de fan base weer wat kan vergroten!